دکتر علی شریعتی
دوشنبه 16 اسفند 1389 5:14 PM
حرفهای خوب و بزرگ و ماورایی همین هایند.
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد.
حرفهای بی قرار و طا قت فرسا
که همچون زبانه های آتشند.
کلماتش هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند.
اینان در جستجوی مخاطب خو یشند.
اگر یافتند آرام می گیرند
و اگر نیافتند،روح را از درون به آتش می کشند.
و هر لحظه حریقهای دهشتناک و سوزنده ای را در درون بر می افروزند.
و خدا برای نگفتن،حرفهای بسیار داشت.
درونش از آنها سرشار بود.
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟
و خدا بود و عدم.
جز خدا هیچ نبود.
در نبودن،نتوانستن بود.
با نبودن نتوان بودن.
و خدا تنها بود.
هر کسی گمشده ای دارد.
و خدا گمشده ای داشت.
دکتر علی شریعتی