(زادهٔ ۱۲۱۵ (قمری) در تهران - درگذشتهٔ ۱۰ ربیع‌الثانی ۱۲۸۸ قمری تهران)، ادیب، شاعر و تذکره‌نویس سدهٔ سیزدهم هجری در ایران در دوران حکومت محمدشاه و ناصرالدین‌شاه قاجار.

ملقب به در پانزدهم محرم ۱۲۱۵ در تهران متولد شد. پدرش از اعیان قریه چارده دامغان و در زمان آقامحمد خان ) خزانه‌دار بوده و در دوران فتحعلی شاه نیز این شغل را ادامه داد. رضاقلی خان در شیراز به تحصیل دانش پرداخت . در سفر فتحعلی شاه به اصفهان مورد توجه شاه قرار گرفت و لقب امیرالشعرائی یافت. پس از فتحعلی شاه، به دربار محمد شاه و سپس ناصرالدین شاه راه یافت و از طرف ناصرالدین شاه به ریاست مدرسه دارالفنون رسید. در سال ۱۲۶۷ قمری پس از پایان جنگ با ترکمانان ناحیهٔ سرخس، به دستور میرزا تقی‌خان امیرکبیر به‌عنوان سفیر به خوارزم رفت. هدف مأموریت او که یک سال به طول انجامید، آگاهی‌یابی از اوضاع ماوراءالنهر از نظر سوق‌الجیشی، آزادی اسرای مسلمان و ممانعت از خرید و فروش آنان بود.

[ویرایش] آثار

• مجمع‌الفصحا
• تذکرهٔ ریاض‌العارفین
• فرهنگ انجمن‌آرای ناصری
• مدارج‌البلاغه در علم بدیع
• مثنوی گلستان ارم
• تکملهٔ روضةالصفا (شامل تاریخ دوره‌های صفویه، افشاریه، زندیه و قاجاریه)
• سفارتنامهٔ خوارزم

[ویرایش] منابع

• مدارج‌البلاغه در علم بدیع، نوشته رضاقلی‌خان هدایت، به‌کوشش حمید حسنی (با همکاری بهروز صفرزاده)، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، چاپ اوّل، ۱۳۸۳، ص یازده - دوازده.
• لغت‌نامه دهخدا