، ملک‌الشعرا، در همدان زاده شد اما به سبب اقامت طولانی در کاشان به کلیم کاشانی مشهور گردید. او به تاریخ (۱۰۶۱ هجری قمری) برابر با (۱۶۵۰ میلادی) در هند درگذشت.

[ویرایش] زندگی

ابوطالب کلیم کاشانی مدتی در شیراز سرگرم تحصیل علوم بود، سپس در عهد جهانگیر به هندوستان رفت و باز به ایران آمد و مجددأ به هندوستان بازگشت و چندی به مدح امرای درباری و دولتی هند مشغول بود تا سمت ملک‌الشعرایی در بار شاه‌جهان بابری یافت. وی اواخر عمر را در کشمیر گذرانید. کلیم از شاعران خلاق المعانی است.

[ویرایش] طبع شعر و آثار

ابوطالب کلیم در انواع شعر دست داشت. قصیده و مثنوی را نیکو می‌سرود ولی مهارت او در غزل است که در آن مضامین نو و دقیق دارد. وی در ایجاد معانی و تخیلات لطیف و وارد کردن کلمات زبان محاوره در شعر چیره‌دست است. دیوان اشعارش مکرر در هند و ایران به چاپ رسیده. منظومه ظفرنامه و دیوان اشعار از آثار او هستند.

[ویرایش] منبع

• فرهنگ فارسی دکتر معین، جلد پنجم، چاپ بیستم، ۱۳۸۲ خورشیدی