معروف به شاعر ایرانی است که در سده چهارم هجری و پایان فرمانروایی سامانیان می‌زیست. وی دو بیت شعر در سوگ منتصر سامانی که در ۳۹۵ (هجری) به دست عربی بیابان‌نشین کشته‌شد سروده‌است و نیز مدح‌کننده محمود غزنوی بوده. مرگ این شاعر تا پیش از مرگ شیخ ابوسعید ابوالخیر در ۴۴۰ (هجری) بوده‌است. شعر زیر در سوگ امیر منصر از اوست:

[ویرایش] ابوسعید ابوالخیر و عماره مروزی

در اسرارالتوحید آمده‌است که «روزی قوّال در خدمت شیخ [ابوسعید] این بیت برمی‌گفت که:

شیخ از قوّال پرسید که این بیت کراست؟ گفت عماره گفته‌است. شیخ برخاست با جماعت صوفیان به زیارت خاک عماره شد.»

[ویرایش] منبع

• محمد دبیر سیاقی، پیشاهنگان شعر پارسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی