کشته‌ی اشک

کشته‌ی شایسته‌ی اشک

در روایتی وارد شده کسانی نزد امام صادق(ع) از حضرت سیدالشهداء(ع) یاد کردند. پس حضرت صادق(ع) گریستند و آنان نیز، سپس حضرت(ع) از امام حسین(ع) نقل کردند که ایشان(ع) فرمود: «أنا قتیل العبرة لا یذکرنی مؤمن إلا بکی؛ من کشته‌ی اشک هستم. هیچ مؤمنی مرا یاد نمی‌کند جز اینکه می‌گرید» (کامل‌الزیارات ص216)

در توضیح «أنا قتیل العبرة» گفته شده: «کشته‌ای که منسوب به اشک و گریه و سبب آن است و یا با اشک و اندوه و سختی کشته شده است» (بحارالأنوار ج44 ص279)

با توجه به «لا یذکرنی مؤمن إلا بکی» تفسیر اول، روشن‌تر به نظر می‌رسد به این بیان که کشته‌ی شایسته‌ی اشک، حضرت سیدالشهداء(ع) هستند که صرف یادشان برای گریه‌ی فرد باایمان، کافی است. دیگران یا شایسته نیستند و یا موردشان در حدی نیست که به صرف یادشان مؤمن بگرید. اما آنچه بر ایشان گذشت به تنهایی کافی است که با یادشان دل بلرزد و اشک از دیدگان جاری شود. سلام الله علیه و علی الأرواح التی حلت بفنائه...