المنجد، ثَأَرَ و ثَأْر را به معنى انتقام گرفتن دانسته و لفظ ثار را ذكر نكرده است. طريحى در مجمع البحرين، ثَأَرَ را به معنى انتقام گرفتن معنى كرده و ثاراللّه را تصحيف ثَأْراللّه دانسته است.ابن اثير در نهاية; ثَأر را به معنى خونبها دانسته و لفظ ثار را ذكر نكرده است. زبيدى در تاج العروس; ثَأر و ثار را به يك معنى دانسته و نوشته است: ثار به معنى خون است و گفته شده به معنى انتقام خون كسى را گرفتن نيز به كار مي رود.

در جاهلیت عرب در هر قبیله معمول بوده اگر كسی از این قبیله كشته می‌شد، تمام افراد آن قبیله خود را صاحب خون می‌دانستند و هر فردی از قبیله قاتل را می دیدند می كشتند و كلمه ثار به همین معنا است و كاری نداشتند كه او مقصر بوده یا نه چون عضو آن قبیله قاتل است باید كشته شود و كاری نداشتند كه فرزند مقتول است یا صاحب خون. چون عضو این قبیله است خود را طلبكار می‌دانستند و اگر زور داشت می كشت