خیلی از کاربران اینترنت زمانی را به یاد دارند که توسط مودم‌های دیال‌آپ به شبکه‌ی پهناور اینترنت وصل می‌شدند و از این دنیای مجازی استفاده می‌کردند. در آن زمان حجم اطلاعات بسیار بسیار کم بود و اکثر وب‌سایت‌ها در کمتر از ۱۰ ثانیه به صورت کامل بارگذاری می‌شدند. رفته‌رفته دامنه‌ی اطلاعات و نیاز کاربران افزایش یافت و این باعث شد تا نوآوری‌های جدیدی در زمینه‌ی ارتباطات به‌وجود آید. برای مثال فناوری‌های DSL و کابل‌های نوری از جمله‌ی این فناوری‌های جدید در زمینه‌ی تبادل اطلاعات با سرعت بالاتر بود. اما همگی می‌دانیم که در دنیای فناوری اطلاعات تلاش برای نوآوری و بهتر شدن روزبه‌روز جدی‌تر می‌شود.


همان‌طور که می‌دانید بعضی از فناوری‌های ارتباطی نظیر کابل‌های نوری، هزینه‌های بسیار بالایی دارند و این خود یک نقطه ضعف برای این نوع فناوری‌ها به حساب می‌آید. در کشورهای در حال توسعه که دارای اقتصاد خوبی نیستند، استفاده از چنین فناوری با این هزینه‌ی گزاف مقرون به صرفه نخواهد بود. این خود مسئله‌ای برای پیدایش نوع جدیدتری از فناوری‌های ارتباطی شد که هم هزینه‌ی کمتری داشت و هم سرعت تبادل اطلاعات بالاتر بود. این نوآوری وایمکس نام گرفت. در حقیقت وایمکس یک فناوری جدید ارتباطی از نوع بی‌سیم با پهنای باند وسیع می‌باشد. به بیان تخصصی‌تر، وایمکس نسل دوم پروتکل‌های ارتباطات بی‌سیم می‌باشد که از پهنای باند بالاتری استفاده می‌کند و از تداخل امواج جلوگیری می‌کند؛ که از این طریق می‌توان برای افزایش سرعت انتقال داده‌ها در مسافت‌های زیاد بهره برد.









پروتکل‌های وایمکس که توسط موسسه‌ی IEEE تعیین شده‌است، تحت استاندارد ۸۰۲.۱۶ می‌باشد که دارای چندین زیر مجموعه می‌باشد. از بین زیر مجموعه‌های این استاندارد، ۲ زیر مجموعه کاربرد بیشتری دارند که شامل استاندارد ۸۰۲.۱۶d برای تجهیزات ثابت و استاندارد ۸۰۲.۱۶e برای تجهیزات موبایل و ثابت می‌باشد.