مرکز سوم، آمریکا بود. آمریکا با استفاده از امتیاز منحصر به فرد دور بودن از صحنه جنگ و مصونیت از بمباران و ویرانی، در سال ۱۹۴۳ پروژه مانهتن را در صحرای لوس آلاموس (Los Alamos) در ایالت نیومکزیکو، شکل می دهد. ریاست این پروژه اتمی، با پروفسور «اوپن هایمر» بود و دانشمندان غیر اروپایی مانند «فرمی» و … در این پروژه نقش داشتند. ریاست این پروژه با یک ژنرال سه ستاره، به نام «گروز» بود که به طور مرتب، واشنگتن را از پیشرفت کار مطلع می ساخت. یکی از ویژگی های پروژه مانهتن، هزینه بسیار بالای آن بود (۲۵ میلیارد دلار) که در زمان جنگ هیچ دولتی چنین بودجه ای را نداشت. سرانجام در حالی که در ۸ می ۱۹۴۵ آلمان تسلیم می شود و جنگ اروپا به پایان می رسد، فاتحین کنفرانس پوتست دام را به منظور تعیین سرنوشت آلمان تشکیل می دهند، پوتست دام یک منطقه ییلاقی در نزدیک برلین بود که با توجه به اینکه برلین آنقدر ویران شده بود، حتی ساختمان درخوری در این شهر نبود که در آن اجلاس برگزار شود. در بین کنفرانس، هری ترومن، رئیس جمهور آمریکا، تلگراف رمزی، تحت عنوان «نوزاد متولد شد»، دال بر به ثمر رسیدن پروژه مانهتن دریافت می کند. این پروژه موفق به ساخت اولین بمبی می شود که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ مورد تست قرار می گیرد. اوپن هایمر و دیگران، در بونکری تجمع کرده بودند و آزمایش را مورد بررسی قرار می دهند که ظاهرا همانجا اوپن هایمر پشیمان می شود. در اواخر جولای، رئیس جمهور آمریکا، دستور به کار بردن این سلاح جدید را علیه ژاپن برای تاریخ بعد از ۲ اوت صادر می کند؛ ۵ شهر ژاپن به ترتیب اولویت برای واشنگتن در لیست قرار می گیرند: توکیو، کیوتو، هیروشیما، ناگویا، ناکازاکی.