صورت های فلکی

از آن جایی که شکل صورت فلکی های دب اکبر، ذات الکرسی و جبار باوجود ستاره های پرنور کاملاً مشخص است، می توان به سرعت آن ها را در آسمان تشخیص داد. با دب اکبر در شمال شرق شروع می کنیم.

رصدگران معمولی شاید با شکل چون ملاقۀ آن بیشتر آشنا باشند.

ملاقه چیزی است که ما asterism می نامیم. یک صورت فلکی غیررسمی درون یک صورت فلکی. در واقع دب اکبر محدودۀ گسترده تری را نسبت به ملاقه اشغال می کند. با این حال الگوی ملاقه واضح تر و قابل توجه تر است.

به دو ستارۀ پرنور طرف راست ملاقه توجه کنید. این دو ستاره "مِراق" (Merak) و "دُبه" (Dubhe) هستند و ما آن ها را ستاره های راهنما (Pointer Stars) می نامیم. زیرا اگر آن دو را با یک خط مستقیم فرضی به هم وصل کنید و خط را به اندازۀ چهار برابر فاصلۀ دو ستاره به سمت بالا ادامه دهید، به ستارۀ قطبی می رسید.

حالا سمت جنوب را نگاه کنید.

منظرۀ زیبای صورت فلکی "شکارچی" (جبار) و همچنین سه ستارۀ کمربند آن را خواهید دید (این سه ستاره در واقع نمایان گر کمربند شکارچی هستند که شمشیرش را در آن نگاه می دارد و تا ناحیۀ غبارآلودی از ستاره ها به نام سحابی جبار کشیده شده است). ستارۀ درخشان و قرمزرنگ ابط الجوزا (Betelgeuse) بر شانۀ چپ شکارچی و ستارۀ روشن و سفیدرنگ رجل الجبار (Rigel) بر زانوی راست آن قرار دارد. ابط الجوزا از نوع ستاره ای ابرغول است، ستاره ای که اندازه اش تقریباً ۱۶۰۰ برابر خورشید است و از آن جایی که ۶۴۰ سال نوری با ما فاصله دارد (سال نوری فاصله ای است که نور با سرعت ۳۰۰ میلیون متر بر ثانیه طی یک سال می پیماید)، به صورت یک نقطۀ درخشان قرمز رنگ دیده می شود.