با تو حرف می زنم امام

سن من

قد نمی دهد به بودنت

من تو را ندیده ام ولی

هرکجا که رفته ام

از میان گریه ها و خنده ها

از زبان کوچه ها

از درخت ها گرفته تا پرنده ها

نام ساکت تو را شنیده ام

حرف های تو

تار محکمی برای پودهاست

یاد جاری ات

راز حرکت تمام رودهاست

در زمین کوچک و حقیر

تو چگونه آن همه بزرگ بوده ای؟

من که هرچه سعی کرده ام

باز هم همان گناهکار کوچکم

با گناه های بیشتر

ای که آن سوی جهان

پهلوی فرشته ها نشسته ای

گرچه من تو را ندیده ام

بار ها و بارها ولی

مهربانی تو را

از زبان این و آن شنیده ام

آن طرف

حرف آرزو اگر که شد

صحبت مرا بکن

تو بزرگی و

حرف تو زمین نمی خورد

لطف کن شفاعت مرا بکن

 

 

شایان سپهر