ابراهيم گلي فرزند غلام‌حسين در سال 1350 در روستاي تخته‌جان در خانواده‌اي مذهبي و مستضعف متولّد شد. چون در روز عيد قربان به دنيا آمد، نام او را ابراهيم گذاشتند. ابراهيم از همان كودكي به كمك پدر شتافت و به كشاورزي پرداخت. چون روزانه نتوانست درس بخواند، در كلاس‌هاي نهضت شركت كرد و 4 سال به تحصيل اشتغال داشت اما به علت ضربه ديدن دست راستش نتوانست درسش را ادامه دهد.
با وجود سنّ كم، علاقه‌ي شديدي به نماز اول وقت و روزه داشت. قرآن زياد تلاوت مي‌كرد و سعي در حفظ قرآن داشت. دعاهاي مستحبي مي‌خواند و در مراسم عزاداري ائمه‌ي اطهار عليهم‌السلام شركت مي‌كرد و دوستانش را به شركت در مراسم مذهبي و انقلابي تشويق مي‌نمود و ذكر و ياد خدا و راز و نياز با معبودش را فراموش نمي‌كرد.
پس از مدتي آرزويش به حقيقت پيوست و علي‌رغم مخالفت مسئولان به سبب سنّ كم، پس از آموزش نظامي راهي ديار عاشقان شد. ابراهيم در تاريخ چهارم دي‌ماه سال 1365 در منطقه‌ي عملياتي شلمچه، عمليات كربلاي 4 در حالي كه به عنوان كمك آرپي جي زن مشغول خدمت بود، در سنّ 15 سالگي به شهادت نايل آمد.
پيكر پاك شهيد پس از تشييع، با شكوه خاصي در گلزار شهداي تخته‌جان به خاك سپرده شد.