احمد گرجيان فرزند ابراهيم در تاريخ 1/7/1323 در روستاي توزنده جان از توابع شهرستان نيشابور در خانواده‌اي کم بضاعت ديده به جهان گشود. پدرش کشاورز بود و با رنج و مشقت زياد مخارج خانوده را تأمين مي‌کرد. وي به علت فقر خانواده و نداشتن مخارج تحصيل موفق نشد به مدرسه برود و به کمک پدرش مي‌پرداخت. او تا سنّ پانزده سالگي در روستا کشاورزي و دامداري مي‌کرد و پس از آن براي يافتن کار به شهر تهران رفت. وي در شهر تهران به عنوان راننده‌ي ماشين‌هاي سنگين مشغول به کار شد و مدتي هم در شرکت « آريکان » به کار پرداخت. سپس به مدت هجده ماه به شهرهاي رفسنجان و ايرانشهر رفت تا بتواند به تأمين معاش خانواده بپردازد. احمد در سال 1355 ازدواج نمود و حدود يک سال با پدرش زندگي نمود. پس از اين مدت به همراه همسرش به شهر تهران رفت.
هم‌زمان با اوج‌گيري مبارزات مردمي عليه رژيم پهلوي، احمد گرجيان در تظاهرات و راهپيمايي‌ها شرکت مي‌کرد. او براي حضور در تظاهرات کارش را رها مي‌کرد و به جمع ساير مبارزان مي‌پيوست. پس از پيروزي انقلاب اسلامي در تهران به عنوان راننده به کار بر روي اتومبيل ( کاميون ) پرداخت و به مدت چهار سال به اين کار مشغول بود. او در اسفندماه سال 1361 از سوي جهادسازندگي تهران براي حمل بار دعوت به همکاري شد و به عنواني نيروي مردمي از طرف جهادسازندگي تهران ( به همراه صاحب کاميون ) رهسپار جبهه گرديد. آن‌ها پس از بارگيري به اهواز رفتند و بار کاميون را آن‌جا تخليه نمودند و مدت سه روز در آن‌جا ماندند و سپس براي حمل مهمات و نيرو در تاريخ 7/12/1361 به خط مقدم، جبهه‌ي چنانه اعزام شدند.
در منطقه‌ي چنانه کاميون در حين مأموريت از کار افتاد و احمد مشغول تعمير آن شد. در آن منطقه چند دستگان تانک منهدم شده‌ي عراقي وجود داشت که صاحب ماشين ( که فردي ارمني بود ) براي ديدن منطقه روي يکي از آن‌ها رفت. ناگهان به علت انفجار مواد منفجره، يکي از تانک‌ها آتش گرفت که باعث سوختگي صاحب ماشين شد. گرجيان با ديدن اين صحنه براي کمک و نجات وي جلو رفت که ناگهان به مين برخورد نمود و هر دو پايش قطع شد. او در همان لحظه به همراه همکارش به شهادت رسيد.
پيکر پاکش را در بخش تحت جلگه روستاي نيرآباد شهرستان نيشابور به خاک سپردند. ار اين عزيز 38 ساله دو فرزند به يادگار مانده است.