رزمنده‌اي كه دچار موج انفجار مي‌شد معمولاً زخمي نمي‌شد، بلكه پرت مي‌شد. اگر ضربه موج انفجار از پشت بود، شخص موج گرفته مثل يك پرانتز تا مي‌شد و به جلو پرتاب مي‌شد و فشار زيادي به مهره‌هاي گردني‌اش وارد مي‌شد كه در بسياري مواقع دررفتگي مهره‌هاي گردني را به همراه داشت و بستن كلار الزامي بود و ما كه اغلب اوقات از كمبود كلار رنج مي‌برديم، به فكر ساختن آن افتاديم و با يونوليت‌هاي بي‌مصرفي كه از كنار وسايل جنگي برمي‌داشتيم، كلار مي‌تراشيديم كه به مراتب از كلارهاي پلاستيكي بهتر بود و بسيار عالي عمل مي‌‌كرد. شايد ساختن كلارهايي از اين جنس كه بعدها مد شد ناشي از اين تجربه بود.

   منبع:    كتاب پرسه درديارغريب (خاطرات پزشكان)  &nbsp-   صفحه: 83