|
مرحوم حاجملا باقر بهبهاني، در كتاب دمعة الساكبه نوشته است:
« فرزندم عليمحمد كه تنها پسرم بود، مريض شد و روز به روز هم مرضش شدت پيدا كرد و بر حزن و اندوه من ميافزود، تا آن كه مردم از او نااميد شدند و يقين به مردنش نمودند؛ لذا علما و سادات در دعاهايشان براي او طلب شفا ميكردند.
تا آن كه شب يازدهم مرضش، حال او سخت شد و مرضش سنگين و اضطراب و التهابش شديد گرديد.
راه چارهاي نداشتم به همين جهت ملتجي و متوسل به حضرت قائم عليهالسلام شدم و با ناراحتي و اضطراب از نزد پسرم خارج شدم و بر بام خانه بالا رفتم. بيقرارانه به حضرتش متوسل گشته و با ذلّت و مسكنت عرض ميكردم:
« يا صاحبالزمان ادركني يا صاحبالزمان اغثني. »
و خود را به خاك عجز و مذلت ماليدم. بعد هم از بام پايين آمدم و نزد پسرم رفتم و پيش رويش نشستم؛ با كمال تعجب ديدم نفسش آرام، حواسش به جا و عرق او را گرفته بود.
خدا را بر اين نعمت بزرگ شكرگزاري كردم.
|