ديــــــــــده‏اى نيست نبيند رخ زيبــــــــــــاى تو را
نيست گـوشى كه همى‏نشنود آواى تو را
هيچ دستـــــــــى نشـــــــــود جز بر خوان تو دراز
كـــس نجويد به جهـــــــان جز اثر پاى تو را
رهرو عشقـــــــــم و از خــــــــــرقه و مسند بيزار
به دو عالـــــــــــم ندهم روى دل آراي تو را
قامت ســــــــرو قـــــــــــــدان را به پشيزى نخرد
آنكه در خــــــــــــواب ببيند قد رعناى تو را
به كجا روى نمـــــــايد كـــــــــه تواش قبله نه‏اى؟
آنكه جويد به حـــــــرم، منزل و ماواى تو را
همه جـا منزل عشق است؛ كه يارم همه جاست
كور دل آنكــــه نيابد به جهـــان، جاى تو را
بــــــا كـــــه گويم كه نديده است و نبيند به جهان
جــــــز خم ابـــــرو و جز زلف چليپاى تو را
دكـــــــه علـــــــم و خرد بست، درِ عشق گشود
آنكه مى‏داشت به سر علّت سوداى تو را
بشكنــــــم اين قلـــــــم و پـــــــاره كنم اين دفتر
نتـــــوان شـــــرح كنم جلـــــوه والاى تو را