حضورقلب

وقتي رضا به نماز مي‌ايستاد، حضور قلب عجيبي داشت. دنيا را به عينه فراموش مي‌كرد. چه در خانه، چه در مسجد و چه در جبهه غرق در روحانيت و عرفان بود. از همه چيز بريده بود و به خدا رسيده بود تمام فراغش در تلاوت قرآن و نماز خواندن خلاصه مي‌شد.
نمازهاي طولاني با سجده هاي عاشقانه‌اش براي همه هم‌رزم‌هايش مثال زدني شده بود.

شهيد رضا طالبي

 

منبع: كتاب سيرت شهيدان   -  صفحه: 51