شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم
           شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم
                     دل شیدا حلقه را شکند تا برآید و راه سفر گیرد
                         مگر یک دم گرم و شعله فشان تا به بام جهان بال و پر گیرد