يازهرا(س)

در بيمارستان صحرايي مجروحين بسياري بستري بودند. هركدام از مجروحين ذكري مي‌گفتند. ذكري مثل يا مهدي (عج) و يا حسين (ع).
علي لطفي نيز در ميان مجروحين بود. گلوله دقيقاً در پهلويش قرار داشت و فقط مي‌گفت: «يا زهرا (س)»، چند ثانيه بعد ديگر صداي يا زهرايش (س) نيز به گوش نمي‌رسيد. شايد‌ ام‌المؤمنين (ع) شفاعتش را پذيرفت كه او اين‌گونه آرام و سبك‌بال به آسمان پر كشيد.
   

 

منبع: كتاب سفر عشق