خواب جايز

در دوره‌ي آموزشي معمولاً بعد از نماز صبح نمي‌گذاشتند كسي بخوابد، اما اگر كسي خوابش مي‌آمد يك راه وجود داشت. بايد مي‌رفت وضو مي‌گرفت و نماز مي‌خواند. بعد سرش را از روي مهر برنمي‌داشت و همان‌طور در سجده مي‌خوابيد. در اين صورت هيچ‌كس حق بيداركردن او را نداشت؛ يعني جايز بود كه هركس مي‌خواهد به اين روش چرتي بزند. به چنين كسي مي‌گفتند از خوف خدا غش كرده!   

منبع: سالنامه يادياران