پاسخ به:آزادگان و امام خميني (ره)

يادم هست اوايل اسارت كه در بيمارستان بصره بستري بوديم، شخصي آن‌جا بود كه خيلي آدم خشني بود و فارسي هم مي‌دانست. او آن‌قدر نفهم بود كه در بيمارستان، من و چند نفر از دوستان ديگر را كه مجروح بوديم، مي‌زد تا به امام توهين كنيم. ولي ما حرف نمي‌زديم.
يك‌بار او خيلي ناراحت شد و گفت: آخر چرا به خميني توهين نمي‌كنيد تا راحت شويد؟ من به او گفتم: چرا اصرار داري كه ما به امام توهين كنيم؟ امام مثل پدر ماست. شما مي‌توانيد به پدر خودتان توهين كنيد؟
گفت: نه گفتم: پس چنين انتظاري هم از ما نداشته باش؛ چون هر چه‌قدر هم اين بچه‌ها را بزني، بعيد مي‌دانم به نتيجه برسي؛ امام هم رهبر و هم پدر ماست و ما او را دوست داريم.

منبع: كتاب رمزمقاومت جلد1 -  صفحه: 64