پاسخ به:آزادگان و امام خميني (ره)

علي اكبر ريحاني
 

بنده همراه با سه نفر ديگر از دوستان براي شناسايي مواضع دشمن رفته بوديم و داخل سنگرهاي کمين شده بوديم که توسط عراقي‌ها اسير شديم. آن‌ها ما را به بصره منتقل کردند و در آن‌جا حدود يک ماه‌ونيم در بازداشت و تحت باز‌جويي بوديم. آن‌ها مي‌دانستند که ما اطلاعات مهمي داريم، لذا از راه‌هاي مختلف و با اعمال شکنجه‌هاي زياد مي‌خواستند از ما اطلاعات بگيرند. آن‌ها وقتي مي‌ديدند ما حرف نمي‌زنيم، از ما مي‌خواستند به امام توهين کنيم. بدين شکل که خودشان فحش‌هايي بر زبان مي‌آوردند و از ما مي‌خواستند آن‌ها را به امام نسبت دهيم. براي ما، اين سخت‌ترين شکنجه‌ي عراقي‌ها بود، لذا ما مقاومت مي‌کرديم و هيچ اهانتي به امام نمي‌کرديم. آن‌ها در تمام بازجوييهايشان از ما، مي‌خواستند توهين کنيم تا حداقل به اين هدفشان برسند. آن‌ها از هر وسيله‌اي براي شکنجه‌ي اسرا استفاده مي‌کردند. خود ما مدتي که در بصره بوديم خيلي شکنجه شديم‌ ( از کابل و شلاق گرفته تا برق و....) ولي به لطف خدا توانستيم مقاومت کنيم و هيچ کدام به امام توهين نکنيم.

منبع: كتاب رمزمقاومت جلد3 -  صفحه: 94