در اوايل اسارت انجام هرگونه فرضيه‌ي الهي عواقب خطرناك و طاقت فرسايي دربرداشت. به طور مثال، اگر بعثي‌ها كسي را مي‌ديدند كه ايستاده و مشغول خواندن نماز است او را شديداً شكنجه و آزار مي‌دادند. به همين جهت برادران نمازشان را يا نشسته و يا به صورت درازكش زير پتو مي‌خواندند و اصطلاح "نماز زير پتو" مربوط به چنين نمازي بود كه براي اسرا آشناست.

منبع :كتاب خاكريزپنهان جلد5   -  صفحه: 132