به علت كمبود جا در آسايشگاه‌ها و قاطع‌ها، شب هنگام كه برادري جهت راز و نياز و مناجات از خواب برمي‌خاست، هر مقدار كه احتياط به خرج مي‌داد ولي باز ناچار پاي يكي دو نفر را لگد مي‌كرد. به همين جهت نماز شب‌خوان‌ها به «پا لگدكن» معروف شده بود.

منبع :كتاب خاكريزپنهان جلد5   -  صفحه: 43