كافي بود فقط كمي‌ با عجله وضو بگيرد و با شتاب نماز بخواند يا اگر مسئول پخش غذاي بچه‌هاست ولو براي حيف و ميل نشدن غذا را كم بكشد و بدهد، يا اگر تداركچي است كمي‌ سخت‌گير و اهل حساب و كتاب باشد در اين چنين حالي بچه‌ها ورد زبانشان شده بود اين‌كه: «هر كي سر خدا را كلاه بگذاره، خدا سرش بشكه مي‌گذاره. حالا خودتون مي‌دونيد.» قسمت‌كننده‌ها هم به هر صورت بود غذا و به عبارتي مهمات آن‌ها را كمي‌ چرب مي‌كردند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 42