پاسخ به:کوتاه و خواندنی > لطائف

گاهي پيش مي‌آمد كه دو نفر در حضور بچه‌ها با هم بلند صحبت مي‌كردند و كارشان به اصطلاح به «يكي به دو» مي‌كشيد. پيدا بود سو تفاهمي‌ شده.
بچه‌ها به جاي اين‌كه بنشينند و تماشا كنند يا حتي دو طرف را تحريك كنند، هر كدام سعي مي‌كردند به نحوي قضيه را فيصله بدهند، مثلاً مي‌گفتند: «مواظب باش نخندي.» به همين ترتيب مي‌گفتند تا جايي كه خود آن‌ها هم به خودشان و به كار خودشان مي‌خنديدند و شرمنده و متنبه به كنجي مي‌نشستند.»