اصطلاح «گفتن نگيد» يا «نگفتن كه بگيد» به تازگي بر سر زبان‌ها افتاده بود و نيروها به ويژه بچه‌هاي اطلاعات و عمليات، براي طفره رفتن و شانه خالي كردن از ارايه اطلاعات و اخبار محرمانه و غير ضروري از اين جمله استفاده مي‌كردند.
بعضي از بچه‌ها اين عبارت را وقت و بي‌وقت به كار مي‌بردند. مثلاً مشخص بود فرد مي‌خواست بخوابد، وقتي مي‌پرسيدي كجا؟ مي‌گفت: گفتند نگيد. يا مواردي ديگه: خسته شدي؟ لباس مي‌شوري؟ مرخصي مي‌ري؟‌ آب مي‌خواي؟‌ ناخوشي؟ و پاسخ همه‌چيز، يك چيز بود. آن‌قدر اين كلمه رايج شد كه نيروهاي اطلاعات از به‌ كار بردن اين عبارت پشيمان شدند.

 

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه: 160