خمپاره كه مي‌زدند، طبيعتاً اگر در سنگر نبوديم، خيز مي‌رفتيم تا از تركش آن محفوظ بمانيم.
بعضي صاف صاف مي‌ايستادند و جنب نمي‌خوردند و اگر تذكر مي‌دادي كه دراز بكش، مي‌گفتند:« بيت‌المال است، حالا كه اين بنده‌ي خدا به خرج افتاده نبايد جا خالي داد و حيف است اين همه راه آمده، خوبيت ندارد. »

منبع :مجله جاودانه ها -  صفحه: 27