بعضي از بچه‌ها آن‌قدر توي لاك خودشان بودند كه آدم خيال مي‌كرد، جواب سلام را هم زوركي مي‌دهند. وقتي عده‌اي مي‌خواستند اين افراد را به جمع و جماعت بكشانند و بگويند به قول خودشان، تك نپر و تنهايي حال نكن، به آن‌ها كه مي‌رسيدند، مي‌گفتند: «تو رو خدا چطوري؟» كه آن‌ها هم ديگر نمي‌توانستند، جلوي لبخندشان را بگيرند؛ كنايه از اين‌كه شما را بايد قسم و آيه داد براي اين‌كه بگوييد حال و احوالتان چطور است! آن‌ها هم گاهي براي اين‌كه خودشان را نبازند، جواب مي‌دادند: «به خدا خوبم»

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) -  صفحه:

114