یک مرد

شهر کلافه یه دم ضجه می کشید! زنگ یه نواخت دیونه کنندهش هر صدای دیگه یی ر تو خودش خفه می کرد دروغ بزرگ اربده می زد: "زنده س- زنده س ..." صدایش شبیه صدای آدمیزاد نبود ! صدای آدمایی نبود که هر کدوم دو تا دست دو تا پا و یه خیال مشخص داشته باشن! این دیو بی مغز جماعت بود که تنوره می شکید! هشت پایی که موقع ظهر میدون مرکزی کلیسای ارتدکس پر کرده بود اروم آروم پاهای بلندش تو کوچه های دور ور فرو می کرد...