زنبق

مشخصات گياه شناسي :
گياه است علفي و داراي ريزوم ضخيم و خزنده که ساقه راست گياه از آن خارج مي شود. گل ها درشت آبي رنگ و بسيار معطر بوده و گياه داراي برگ هاي سبز و تيغه اي شکل است.
انتشار جغرافيايي :
نواحي شمال ايران، استان هاي لرستان، کرمان و همچنين قزوين محل اصلي رويش اين گياه مي باشد.
ترکيبات شيميايي :
مواد موجود در برگ اين گياه شامل اسيد اسکوربيک يا ويتامين C، ماده رزيني و گلوکوزيدي به نام ايريدون، تانن، آميدن و ماده معطري به نام ايرون مي باشد که اين ماده معطر و بويي شبيه بوي بنفشه دارد.
قسمت مورد استفاده :
ريزوم و برگ گياه مصرف دارويي دارد.
اثرات دارويي و طرز استعمال :
1.درمان سوختگي ها، بواسير و ترمورها : در اين موارد استعمال خارجي برگ زنبق به شکل ضماد توصيه مي گردد.
2.به عنوان مدر: مصرف جوشانده 15 تا 60 گرم در ليتر ريزوم زنبق روزانه به ميزان يک فنجان در روز اثر پيشاب آور قوي داشته در درمان خيز عمومي بدن و بيماري هاي کليوي چون سنگ کليه به کار مي رود.
3.درمان بيماري هاي تنفسي : جوشانده 150 تا 60 گرم در ليتر ريزوم زنبق به ميزان يک فنجان در روز به دليل خلط آور بودن در درمان بيماري هاي تنفسي چون آسم، سياه سرفه و گريپ هاي مداوم به کار مي رود.