شرايطي كه رزمندگان در آن قرار داشتند، در برقرار كردن ارتباط و تند و كند شدن آهنگ مكاتبات بي‌تأثير نبود؛ مثل مواقعي كه در اردوگاه‌هاي تاكتيكي يا خطوط مقدم و پدافندي بودند. در چنين وضعيتي يك نامه كه براي يك نفر مي‌آمد، همه احساس مي‌كردند براي آن‌ها نامه آمده است، چون غير از وابستگي محلي كه در شهر داشتند و معمولاً‌ بچه‌ محل‌ها همه با هم بودند، حس خانواده‌ها اين بود كه آن‌ها از هم جدا نيستند، و چون ارتباط هم يك ارتباط معنوي بود،‌اكثر نامه‌ها هم از حيث كليت هم از جهت سطح، اين قابليت را داشت كه در جمع خوانده شود. بچه‌ها هم مضايقه نداشتند و جز مواردي كه از اشخاص نام برده شده بود، از اول تا آخر را با صداي بلند براي همه مي‌خواندند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 116