رزمندگان در تمام امور به امام راحل (ره) تأسي مي‌جستند و در قول و فعل و حال، ظاهر و باطن، خلوت و آشكار، با عملشان تداعي كننده‌ي وجود حضرتش بودند. وضو گرفتن آن‌ها هم از اين قاعده مستثني نبود.
رو به قبله وضو مي‌گرفتند، ذكر مناسب هر حركت و فعل را مي‌گفتند و مقيد بودند با هر مشت آبي كه بر ‌مي‌داشتند، شير آب را بسته و براي برداشتن مشت ديگر، دوباره آن را بازكنند: آب وضو را حتي در هواي سرد خشك نمي‌كردند، و در همان هوا با آب سرد وضو مي‌گرفتند و حتي يخ منبع آب را در مواقعي شكسته و استفاده مي‌كردند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 235