در مورد ميهماني دادن و ميهمان بودن در منطقه، هرگز تلقي‌اي كه در پشت جبهه وجود دارد، وجود نداشت. نه مدعوين احساس ميهمان بودن داشتند و نه ميزبان به چشم ميهمان به آن‌ها نگاه مي‌كرد تا خود را به تكلف بيندازد. بعضي پا به پاي صاحب‌خانه از اول تا آخر ميهماني بلند و كوتاه مي‌شدند، از آماده كردن چاي و گرفتن غذا از تداركات و گستردن سفره و چيدن ظروف تا شستن آن‌ها، البته اگر ميزبان اجازه مي‌داد. در غير اين صورت به بهانه‌ي قضاي حاجت بيرون مي‌رفتند و يك وقت ميزبان متوجه تأخيرشان مي‌شد كه كار از كار گذشته بود. ظرف‌ها را براي اين‌كه تقاضاي مايع ظرفشويي نكرده باشند، با خاك گل‌مال كرده و شسته و حالا دارد آب مي‌كشد، وقتي كه ديگر داد و قال هم فايده ندارد.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 79