مهر نماز، نوع ايده‌آلش تربت آقا ابي عبدالله الحسين (ع) بود. بعد از پايان عمليات بعضي‌ها در سنگر، در به در، وسايل باقي‌مانده از مزدوران را به هم مي‌ريختند و براي به دست آوردنش سر از پا نمي‌شناختند. مهر تهيه شده از تربت آقا حكم كيميا را داشت و برخورداري از آن مايه‌ي مباهات بود كه البته هرچه مي‌جستند، كمتر مي‌يافتند. در چنين مواقعي كه دستشان از اصل كوتاه مي‌شد، مي‌افتادند به مشابه‌سازي. قطعاتي از سنگ را در محل شهادت دوستان مي‌يافتند و با ساييدن آن‌ها بر روي آسفالت‌ها و بلوك‌ها، مهرهاي زيبايي در اشكال مختلف پديد مي‌آوردند و رويشان ذكرها و نام‌هاي مورد علاقه‌ي خود را حك مي‌نمودند و يادگار با خود نگه مي‌داشتند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 166