شب‌هايي كه دعا برقرار بود و بچه‌ها هيئت داشتند، عده‌اي روزش را روزه نذر مي‌كردند و روزه مي‌گرفتند. خيلي مراقب بودند و به اصطلاح قبل از دعا دست به عصا راه مي‌رفتند تا بلكه بتوانند موقع دعا بهره‌ي بيشتري ببرند و ذهن و زبانشان با محافظتي كه در اعمال كرده‌اند، كدورت كمتري داشته و در دعا حال خوش‌تري پيدا كنند.
در تنگي جا و كمبود فضا با فشار نياوردن به ديگران و ايجاد نكردن مشغوليت فكري براي آن‌ها، به وسيله‌ي جمع‌تر نشستن، سرپا ايستادن و در شرايطي بيرون رفتن و از دور گوش به بانگ جرس قافله‌ي اهل دل دادن، ملاحظه‌ي ديگران را مي‌نمودند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 179