پاسخ به:کوتاه و خواندنی > بارزمندگان

انزوا و گريز از جمع، جز براي راز و نياز و خلوت كردن با خدا چنان از ساحت مقدس جبهه دور بود كه حتي اگر بعضي اراده‌ي آن را هم مي‌كردند، نمي‌توانستد. غذاي وحدت (طعام دسته‌جمعي خوردن) يكي از نشانه‌هاي اين همبستگي بود.
اين سفره‌ها بيشتر شب‌هاي جمعه و در مسجد مقر گسترده مي‌شد، بدين صورت كه بلافاصله بعد از نماز و تعقيبات آن، بچه‌هاي خدمات با سفره‌هاي سفيد و درازشان پيدا مي‌شدند. بعد از پهن كردن سفره‌ها، نخست نمك و آبليمو زينت‌بخش آن‌ها مي‌شد. هر بار بچه‌هاي يك دسته «خادم الحسين» مي‌شد و حتي فرماندهان هم از اين قاعده مستثني نبودند.
در سفره‌هاي وحدت، موقع صبحانه، يكي نان پخش مي‌كرد، ديگري پنير جلوي بچه‌ها مي‌گذاشت، يك نفر هم مسئول چاي بود. موقع شام و ناهار هم تعدادي وسط سفره مي‌ايستادند و ظروف غذا را دست به دست بين برادران تقسيم مي‌كردند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 32