بچه‌ها براي جاري ساختن عقد اخوت، يا به صورت دوتايي به گوشه‌اي خلوت مي‌رفتند تا به جز خدا، كسي از عهد ميان آنان مطلع نشود، يا از روحاني گردان مي‌خواستند تا صيغه را بينشان جاري سازد.
داداش‌هاي صيغه‌اي محرم اسرار هم بودند و با هم شرط مي‌كردند هر كدام را كه خدا طلبيد، بگويد برادري دارم كه هميشه با هم هستيم و تنها جايي نمي‌رويم و حتماً شفاعت او را هم نزد خدا بكند. آنان در هنگام خواندن صيغه‌ي برادري با هم قرار مي‌گذاشتند كه از همه‌ي حقوق برادري صرف‌نظر كنند و ببخشند، مگر حق شفاعت، دعا و زيارت.

 

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 169