بعد از توكل به حق‌تعالي و توسل به ائمه، عادت به صدقه دادن براي رفع و دفع بلا در منطقه كه كانون ابتلائات و بلا و قضا بود، مورد توجه خاص رزمندگان قرار داشت.
در مواقعي چون قبل و بعد از عمليات، هنگام پاك‌سازي ميادين مين و در شرايط سخت و مشكل كه هيچ وسيله‌اي راه‌گشا نبود، همه به‌ اين امر روي مي‌آوردند و آن‌چه را كه در شرايط عادي و هنگام خطر و پس از بازگشت به شكرانه در صندوق‌ها جمع‌آوري مي‌كردند، به عنوان خيرات و مبرات در شهرهاي آسيب ديده از جنگ به افرادي بي‌بضاعت مي‌پرداختند و با مبلغ اندكي از آن گاهي خرما تهيه كرده، شب‌هاي جمعه و غيره بر سر راه و مقابل پايگاه يا محل استقرار قرار مي‌دادند و رهگذران را به فرستادن صلوات براي امام و ارواح طيبه‌ي شهدا دعوت مي‌كردند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 195