هنگامي ‌كه از طرف كسي سهل‌انگاري و بي‌توجهي صورت مي‌گرفت، مسئول گردان يا دسته يا آن مورد را بلند‌بلند به خود تذكر مي‌داد و يا رو به جمع آن را مطرح مي‌نمود. هرگز شخص خاطي را مخاطب مستقيم قرار نمي‌داد، يا طوري عمل نمي‌كرد كه ديگران آن شخص را بشناسند. چون مهم دوري از خطا بود نه شناختن خطاكار.

 

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 46