جبهه هيچ ‌كس براي خواندن دعا در وقت فضيلتش منتظر ديگري نمي‌شد و به كم يا زياد بودن عده‌ي حاضر در جلسه نگاه نمي‌كرد. سر ساعت مقرر، هر كس كه اهل دعا بود و مي‌توانست در جلسه شركت كند، حاضر مي‌شد و خودش شروع به خواندن دعا مي‌كرد.
شأن و مقام دعا را واقعاً بالاتر از آن مي‌دانستند كه بخواهند دنبال افراد بدوند و چشم به راه برادران باشند. اگرچه كمتر كسي بود كه بدون عذر، فرصت دعا را از دست بدهد و بنابر اين بود كه سنت دعا خواندن هميشه حفظ شود.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 126