از جمله آداب و رسوم امر به معروف و نهي از منكر، بهره بردن از طريق توجه دادن به گفته و نه گوينده بود، آن هم به روش غيرمستقيم و مكتوب.
بدين‌قرار كه بچه‌هاي يك دسته يا يك گروهان چنان‌چه نكته‌ي قابل توجهي در خلق و خو و رفتار يكديگر مشاهده مي‌كردند،‌ به روي قطعه‌اي از كاغذ نوشته و پيچيده و نيمه‌شب در كلاه كاسك همديگر قرار مي‌دادند و طبعاً شخص وقتي براي صبحگاه خود را آماده مي‌كرد، متوجه امر شده و بي هيچ عكس‌العملي آن را به گوش جان مي‌شنيد، بي‌آن‌كه بداند و احياناً نسبت به نويسنده‌ي يادداشت حساسيتي نشان بدهد.
آن‌قدر اين ارتباط مبارك و مقبول بود كه بعضي از برادران بي‌اختيار بعد از اين‌كه از خواب برمي‌خاستند، وسايل خود را مي‌جستند، به اين اميد كه برادري سخني به راستي و درستي و از روي مهر و محبت و مصلحت به وي هديه كرده باشد.

 

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (آداب ورسوم) -  صفحه: 157