قاف، قوف،قیف

 
دو نفر با یک دیگر رفیق بودند؛ یکی از آن دو ، فضل و کمالش بیشتر بود

 
و دیگری بهره چندانی از کمال نداشت.

 
از بس که رفیف بی کمال بالای منبر سخنان غلط می گفت،روزی رفیق با کمال گفت:

 
هر وقت بالای منبر سخن بی قاعده و غلط گفتی ، من سرفه می کنم تا سخنت را اصلاح کنی.

 
تا اینکه روزی رفیق بی کمال بر بالای منبر رفت تا سوره قاف را تفسیرکند؛لذا گفت: "قاف"

 
از قضا رفیقش بی اختیار سرفه کرد . رفیق منبریش به خیال آنکه آیه را غلط تلفظ نموده ،گفت:"قوف".

 
این بار رفیقش عمدا سرفه کرد تا اشتباهش را به او بفهماند .

 
رفیق منبری گفت:"قیف".

 
دوستش بار دیگر سرفه کرد.

 
رفیق منبری گفت:سرفه و مرگ ،خلاصه یا "قاف" یا "قوف" یا "قیف"