کمند مهر

 چو شبروان سرآسیمه ، گرد خانه مگرد
 تو خود بهانه ی خویشی پی بهانه مگرد
 تو نور دیده ی مایی به جای خویش در ای
 چنین چو مردم بیگانه گرد خانه مگرد
 تویی که خانه خدایی بیا و خود را باش
 برون در منشین و بر آستانه مگرد
زمانه گشت و دگر بر مدار بی مهری ست
 تو بر مدار دل از مهر و چون زمانه مگرد
چو تیر گذشتی ز هفت پرده ی چشم
 کنون که در بن جانی پی نشانه مگرد
 بهوش باش که هرنقطه دام دایره ای ست
 تو در هوای رهایی درین میانه مگرد
 کمند مهر نکردی ز گیسوان بلند
دگر به گرد سر من چو تازیانه مگرد
 تو شعر گمشده ی سایه ای ، شناختمت
 به سایه روشن مهتاب خامشانه مگرد