آفتابگردان

 

مشخصات گياه شناسي :
گياهي است علفي با ساقه راست، خشن و نسبتاً بلند که برگ هاي بزرگ قلبي شکل به صورت متناوب روي آن قرار گرفته اند. آن چيزي که به عنوان گل آفتابگردان مشهور است در حقيقت گل آذيني بزرگ متشکل از هزاران گل مي باشد که به آن کاپيتول گويند. گل هاي حاشيه ي کاپيتول زرد رنگ و زبانه اي و گل هاي مرکزي آن لوله اي و به رنگ زرد تيره مي باشند. ميوه گياه که در حقيقت همان تخم آفتابگردان مي باشد فندقه اي است که از بلوغ گل هاي مرکزي و لويه اي کاپيتول به وجود مي آيد.
انتشار جغرافيايي :
آفتابگردان در سراسر ايران به عنوان گياه زراعي کشت مي شود.
ترکيبات شيميايي :
گل هاي لوله اي و زبانه اي آفتابگردان واجد آنتوسيانين، تانن و نوعي اسيد به نام اسيد سولانتيک بوده، دانه هاي آن حاوي انواع اسيدها همچون اسيد هليانتانيک، اسيد هليا نتيک وتري گلسيريدهايي چون انتئارين ،آراشيدين، پالميتين و لينو سرين مي باشد.
قسمت مورد استفاده :
گل هاي تازه و برگ گياه و بعضاً دانه مصرف دارويي دارند.
اثرات دارويي و طرز استعمال :
1.به عنوان تب بر : عصاره الکي برگ يا ساقه آفتابگردان با مصرف خوراکي خاصيت تب بر دارد.
2.به عنوان خلط آور : عصاره برگ آفتابگردان که گاهاً با مقدار مساوي از برگ اوکاليپتوس مخلوط مي شود با مصرف خوراکي خاصيت خلط آوري در ناراحتي هاي تنفسي دارد.
3.به عنوان ملين : خمير تهيه شده از دانه يا ميوه له شده آفتابگردان در آب باعث نرم شدن جداره روده خاصيت مليني دارد.
توضيحات اضافي :