پاسخ به:زندگی با امام

گاهي كه امام پسر 8 ساله‌ام را مي‌ديدند، به او مي‌گفتند: »« نمازت را خوانده‌اي؟ » من مي‌گفتم: آقا او هنوز به سن تكليف نرسيده است. مي‌گفتند: « بچه‌ها قبل از رسيدن به سن تكليف بايد رو به نماز بايستند تا عادت كنند. » اما بعد از سن تكليف مگر كسي جرأت مي‌كرد بيدار باشد و نمازش را نخواند؟
امام نمي‌توانستند تحمل كنند كه مكلّف نمازش را قضا كند البته براي بچه‌ها پيش نيامده بود. هر وقت كه بچه‌ها را مي‌ديدند، مي‌پرسيدند: «‌نمازت را خوانده‌اي؟ » اگر نخوانده بودند آقا جانماز خودشان را به آن‌ها مي‌دادند و مي‌گفتند: « برو وضويت را بگير و بيا نمازت را بخوان » و بعد از نماز به آن‌ها نصيحت مي‌كردند كه: « ببين اگر همين نماز را سر موقع مي‌خواندي، چه‌قدر بهتر بود، خدا هم خوشش مي‌آمد. »
راوي: فاطمه طباطبايي

منبع: كتاب برداشت هايي از سيره امام خميني (ره) جلد3   -  صفحه: 70