امام (ره) نسبت به كاركنان منزلشان عاطفه و مهرباني خاصي داشتند؛ به نحوي كه شايد هيچ فرقي بين آن‌ها و فرزندان خودشان در اظهار محبت قايل نمي‌شدند.
سال 1364 كه قصد داشتم به سوريه بروم، وقتي به محضر امام رفتم كه از ايشان خداحافظي كنم، ‌در گوش من دعاي سفر خواندند.
آقا معمولاً اين كار را با فرزندان و نزديكانشان مي‌كردند كه من توقّع نداشتم نسبت به من هم اين لطف را بكنند.
راوي: عيسي جعفري

منبع: كتاب برداشت هايي از سيره امام خميني (ره) جلد2   -  صفحه: 219