كميتهي امداد سؤال كرده بودند كه در يكي از مناطق بسيار محروم جنوب كه در سالهاي اول انقلاب در اوج فقر بودند، در برخي از روستاها خانوادههايي بهائي هستند كه به نان شب محتاجند. آيا ميتوانيم از محل بودجهي كميتهي امداد و صدقات، به خانوادههاي بهائي كمك كنيم؟
حضرت امام با قاطعيت جواب منفي دادند؛ اين در حالي بود كه حضرت امام در مورد اقليتهاي مذهبي، كمال عنايت را در چهارچوب اصول اخلاقي و فقهي داشتند. جان و مال و ناموس آنان را همچون يك شهروند مسلمان محترم ميشمردند و از جهت حقوق شهروندي و سياسي، نظام اسلامي را به گونهاي سامان دادند كه يك يهودي يا مسيحي يا زرتشتي از همان حق رأي برخوردار است كه رهبري انقلاب و نظام.
اما در مورد بهائيت بر مبناي فقهي نسبت به مرتدين از دين نه فقط كمك به آنها را جايز نميدانست كه حتي خريد هر چيز از آنها و فروش هر چيز به آنها و هر نوع تعامل آنها را حرام ميدانست.
منبع: مجله پاسدار اسلام