نگرش‌ها
نگرش‌ها با احساسات تفاوت دارند. نگرشها، نقطه‌نظرها یا باورهایی هستند که در مورد افراد یا موارد مختلف داریم. در زیر فهرست کوتاهی از چیزهایی آورده شده که فرزندان‌تان باید آنها را به‌عنوان یک نگرش در خود پرورش دهند:
فردیت (قدرت و ضعف، علایق و بیزاریها)؛ نقش خانوده؛ دوستان؛ خداوند (ذات وجودی او چیست و ما چگونه به‌او وابسته‌ایم)؛ مدرسه (امور و وظایف آن)؛ کار، موارد اخلاقی (امور جنسی، مواد مخدر)
کودکان برای در اختیار گرفتن نگرش‌های خود، در دو زمینه نیاز به‌کمک دارند. لازم است آنها متوجه شوند که نگرش‌ها همان چیزهایی هستند که برای شکل‌گیری آنها تلاش می‌کنند و خودشان در ارتباط با آنها تصمیم گیری می‌کنند و باید بدانند که ممکن‌است نگرش‌های دیگران مانند نگرش آنها نباشند. ضمناً لازم است ما به‌آنها کمک کنیم تا شاهد عواقب نگرشهای خود و اینکه چگونه باید مسئولیت آنها را بپذیرند، باشند.
به‌طور مثال، نگرش فرزندتان نسبت به‌اعضای خانواده‌اش شاید چنین باشد که: خانواده‌ام به‌وجود آمده‌اند تا نیازهای من را برطرف کنند. به‌جای اینکه چنین باشد: من در گروهی هستم که نیازهای هر شخصی در آن به‌اندازۀ نیازهای من اهمیت دارند.
به‌او نشان دهید که چگونه ممکن‌است نگرش‌هایش، خودش و دیگران را ناراحت کنند. به‌او ارزش قرار گرفتن در جمع را آموزش دهید و نشان دهید که چگونه نیازهایش در جمع برطرف خواهند شد.
آموزشهای خود را با بیان تجربه‌هایی که می‌توانند به‌او کمک کنند این واقعیت‌ها را درک کند، دنبال کنید. به‌طور مثال شاید بگویید:
مولی اگر نتوانی صبر کنی و قبل از اینکه حرفهای برادرت تمام شود، صحبت او را قطع کنی، مجبور شوی برای حرف زدن دربارۀ اتفاقاتی که در طول روز برایت افتاده است، تا فردا صبر کنی. ما واقعاً می‌خواهیم آنچه را که در مدرسه اتفاق افتاده، بشنویم؛ اما باید صبر کنی تا نوبتت شود.
این کار باعث پرورش نگرش احترام به‌احساسات دیگران خواهد شد. شما با نشان دادن تجربه‌های واقعی، به‌فرزندتان کمک مؤثری می‌کنید تا نگرش خود را به‌کمال برساند. به‌معنای دیگر به‌فرزندان‌تان آموزش دهید، هر زمان که با مشکلی روبه‌رو شدند، ابتدا بررسی کنند که در جهت حل آن مشکل چه کاری می‌توانند انجام دهند.
منبع: کودک و حد و مرزهایش