تا آتشِ جوعِ رمضان چهره برافروخت

از نامه‌ی اعمال سیاهی چو دخان رفت

 

برداشت ز دوش همه کس بار گنه را

چون باد، سبک آمد و چون کوه، گران رفت

صائب تبریزی