رشد نوپایان

بهانه و مقصر تراشی کردن
برخی از والدین بدون هیچ علت روشنی فرزندان خود را در قیاس با سایرین نامقبول و ناکامل می پندارند. این ذهنیت سبب میشود که خواسته و ناخواسته رفتارهای بازدارنده ای را از خود بروز دهند و این رفتارها به گونه ای است که کودک می پندارد خود موجبات این ناراحتی ها را فراهم آورده است.
برای مثال برخی از والدین متوسل به آه کشیدن شده و یا این که خود را معصوم و قربانی می نمایانند. باری رفتارهایی از این دست سبب میشود که کودکان با مسائل زیر مواجه شوند :
1 . کودکان می پندارند که مرتکب اشتباه شده اند.
2 .به این باور می رسند که انتظار خطایشان را می کشیدیم.
3 . ما به خاطر این مسائل آنها را مورد سرزنش قرار داده و گناه کار می شناسیم.
4 .به این شکل راه روشنی جهت انجام کارهای درست وجود ندارد.
چنانچه قدری تامل کرده و تا حدی منصف باشیم ، میتوانیم به این حالات ادواری معترف باشیم . ممکن است به طور غیر ارادی فرد در این دام افکنده شود ، زیرا مدتی است‌که سر و کارش با نوپایان بوده و با آنها سر و کله میزند.
پس شایسته‌است که‌به این مسئله توجه شود و والدین آگاه در هنگام تعاملاتشان با کودک به این مسئله ظریف توجه داشته باشند. باری ، گناهکار انگاشتن کودک سبب میشود که دوباره دور باطل نمود یافته و طرفین گرفتار مشکلات فزاینده شوند.
پذیرش کاستی های کودک
واقعیت این است که تحمل کردن انسان وسواسی و کمال گرا بسیار دشوار بوده و این امر برای متعاملین بسیار عذاب آور و طاقت فرسا می باشد. برخی از والدین از کودکان خود توقع بی جا داشته و از آن ها می خواهند که از هر حیث کامل و عاری از کاستی باشند. این مسئله سبب میشود که کودک سرخورده شده و دستخوش یاس و استیصال گردد. از ویژگی های این کودکان درمانده میتوان به موارد زیر اشاره کرد :
1 . رقابت گرایی افراطی .
2 . دیگران را گناهکار پنداشتن.
3 . عادت به دروغگویی.
4 . قلدری ، عصبانیت ، احساس قربانی شدن و تعارض کردن.
چنانچه شاهد چنین ویژگی هایی در کودک بودید ، برای این که دوباره او را متعادل و متوازن سازید شایسته است که اقدامات لازمه را اتخاذ کنید. چون همانطور که پیش تر یادآور شدیم از ویژگی های احساسات ، جاری و ساری بودن آنها است.
بنابراین لازم است که ذهنیت وسواس گون و کمال گرایانه ی خود را اصلاح کرده و با آرام و قرار یافتن برای کودک خود الگویی مناسب گردید و کودک نیز با مشاهده راحتی و آرامش شما به تدریج ویژگی های منفی خود را بر طرف ساخته و شخصیتی نرمال کسب می کند.
یکی از شیوه های اصلاح ذهنیت مرضی کمال گرایی این‌است‌که فرد در صورت ارتکاب به اشتباه پوزش طلبیده و عذرخواهی نماید. زیرا این امر آشکارا نشان می دهد که فرد عاری از خطا نبوده و مثل تمامی انسان ها جایز الخطا می باشد.
زمانی که کودک با چنین الگویی مواجه میشود خودش نیز به‌این اهرم و ویژگی متوسل شده و به‌این واسطه کاستی های خود را پذیرا شده و به تدریج در جهت اصلاح آنها تلاش می کند . بله ، اعتراف به شکست و کاستی ، خود به خود گام برداشتن به سوی پیروزی و کمال می باشد.
منبع : کتاب چگونه الم شنگه ی کودکان را مهار کنیم؟